Brief aan een verloren vriend

Eerder uitgebracht op Facebook

Er zijn heel veel gelovigen en ook heel veel niet gelovigen. Ze zijn allemaal op zoek naar de zin en het doel van het leven. Waar kom ik vandaan en waar ga ik naar toe ?

Er is één duidelijk verschil tussen een gelovige en een niet gelovige. Een gelovige beperkt zijn gezichtsveld tot een zeer specifieke openbaring, bijvoorbeeld de bijbel. Alles daarbuiten verklaart hij vanuit die afgebakende visie uit dat boek. Je legt bijvoorbeeld de bijbel als meetlat naast alles wat er in de wereld gebeurt en beoordeelt zo wat goed of fout is. Je geeft je eigen ontwikkeld denken vrijwillig over aan de beperking en ideeën van enkele schrijvers van eeuwen terug.

Om meer gewicht in de schaal te leggen zegt een gelovige dat het boek en de schrijvers (vertalers), goddelijk geïnspireerd zijn. Daar kan een ongelovige helemaal niets meer tegen in brengen. Een gelovige zet zichzelf een paar treden hoger en de ongelovige wil hij niet op gelijke niveau te woord staan. Want iedere keer als de logica of wetenschap van het oprecht menselijk denken overtuigend lijkt, gaat de gelovige schuil achter de teksten met goddelijke autoriteit.

Ik zeg dus niet dat een gelovige niet logisch kan denken en zich niet met wetenschap bemoeit enz. Maar zijn of haar startpunt is anders. Een gelovige kiest bewust de beperking van dat éne boek. Hij/zij legt zo ook beperkingen op in kennis en de ontwikkeling van het heelal. En dat is om het heel voorzichtig te zeggen: “wel een beetje dom”. Ik kan het weten want ik was ook een gelovige zoals jij en jij weet dat ook 🙂

Dan spreek ik nog niet eens over de vele religies die elk hun eigen visie hebben en de ander afwijzen.

Nu is mijn denken veel ruimer geworden. Ik voel me gewoon bevrijd door het afgooien van de dogma’s en menselijke regeltjes met goddelijke aspiraties. Het betekent echter niet dat ik wetteloos ben en geen rekening meer zou houden met mijn medemens. Ik zie nu duidelijk de waarde van de mens en materie en alle mogelijkheden en verantwoordelijkheden die ik heb t.o.v. mijn leefomgeving.

Het is allemaal niet zo’n probleem dat mensen er verschillende meningen op na houden. Ieder mens wordt in een ‘nest’ geboren. Vanuit die achtergrond, waar ook ter wereld, ontwikkel je je denken. Daaruit voort komt dan meestal je levensvisie of filosofie.

Het wordt echter wel een probleem wanneer de ene groep mensen, de andere groep haar denkwijzen gaat opdringen. Zo zelfs dat de ander ‘te vuur en te zwaard’ wordt gedwongen om dat over te nemen anders de dood, hel en verdoemenis tot gevolg. Bepaalde gelovigen kunnen de medemens de meest gruwelijke dingen aandoen. Misschien merk je dat niet in je rustige dorp en vredige kerkgemeenschap, maar kijk eens in de wereld om je heen wat er allemaal gedaan wordt in naam van één of andere god of ideologie. Het is te simpel om te zeggen dat alle ellende tussen mensen komt door hun eigen zonden en ongehoorzaamheid tegenover god. De aanjager is meestal de ideologie die onaantastbaar en verheven boven mens en leven staat.

Met dit schrijven wil ik jou niet belachelijk maken, maar ik zou willen dat je eens eerlijk nadenkt over al deze zaken. Vaak geef je als gelovige de nuchtere werkelijkheid geen kans omdat je meteen in de verdediging schiet. Daarna wordt de atheïst vervolgens verplicht om met bewijzen tegen een god te komen, waarvan hij het bestaan niet aanvaardt. Dat is natuurlijk de omgekeerde wereld. Het is juist de gelovige die helder moet kunnen aantonen, niet door een bijbel maar door reële feiten, dat het bestaan van een bovennatuurlijke god onomstotelijk is. Niet de atheïst, die gewoon genoegen neemt met de aardse materie en die steeds weer nieuwe ontdekkingen doet door  voortschrijdend inzicht. De atheïst die zich verwondert in de grootsheid van heelal en natuur en die steeds meer de geheimenissen ontdekt van de ontwikkeling van dat alles in vele miljarden jaren.

Die gedachte komt je toch niet wereldvreemd over ? Alle mensen vandaag maken volop gebruik van tastbare bewijzen van de ontwikkeling door wetenschap. Maar zodra men zich uitspreekt over hun zo gekoesterde religie, dan is de wetenschap opeens een vijand.

wordt vervolgd  …

Advertenties

De Betoverde Werkelijkheid

“Geloven in een mooi verhaal over zaken waar we weinig van weten maar zo graag op hopen.”

27 december 2011 om 9:29      

Eerder gepubliceerd op Facebook na een definitieve breuk met het laatste restje geloof in een opperwezen.

Bij het lezen van het boek De Betoverde Werkelijkheid van Richard Dawkins werd ik geraakt door uitleg over de mooie beschrijving en het bijzondere van de werkelijkheid die we om ons heen zien. De werkelijkheid die we waarnemen via onze zintuigen, maar ook waarnemen met hulpmiddelen zoals telescopen, microscopen en andere wetenschappelijke apparatuur. Ons gezichtsveld wordt uitgebreid. De hulpmiddelen helpen onze zintuigen om een beeld te krijgen van wat er om ons heen bestaat: een oneindig echte wereld. De werkelijkheid waar we zelf nog maar weinig van weten.

Het is goed om je zintuigen te gebruiken en daarmee te ontdekken waar ons bestaan op gebaseerd is. Het is ook redelijk om juist dat te willen kennen en te beseffen waar we vandaan komen en waar we naar toe gaan.

Best ingewikkeld die wetenschap. Het vergt heel veel vertrouwen in de personen die het onderzoek voeren in hun vakgebied en hun verklaringen blijven opstellen voor steeds nieuwe aanwijzingen en door steeds nieuwe ontdekkingen in de wetenschap. Het is maar al te gemakkelijk om onze kennis te beperken tot verhalen die misschien wel mooi en gevoelig zijn, maar de toets der realiteit niet kunnen doorstaan.

Ik kwam tot de conclusie dat mijn denken toch meer past bij de wetenschap, dan het aanhoren van steeds hetzelfde verhaal uit de bijbelse geschiedenis waarin heel veel onduidelijkheden en tegenstrijdigheden staan. Dat is juist niet eerlijk naar mezelf en de mensen om me heen.

Lang dacht ik dat ik deze beide benaderingen, geloof en wetenschap in mezelf kon verenigen of gelijk langs elkaar kon laten bestaan. Ik heb uiteindelijk na 50 jaar het geloof in god en bijbel naast me neer gelegd. Ik werd echter geconfronteerd met de opmerking dat ik mijn kinderen heb opgevoed met verhalen die overeenkomen met sprookjes. En dat het niet terecht is als ik ze in de gedachte laat dat dit werkelijkheid is, zonder ook het verhaal van de wetenschap en haar ontdekkingen te vertellen. Wetenschap is meestal niet zo eenvoudig toegankelijk, maar dit boek benadert toch die eenvoud.

Het mooie van de wetenschap is dat je het niet hoeft te geloven en daardoor de waarheid geweld aan moet doen. De wetenschap over het leven mag je gewoon aanhoren, lezen, zien, ervaren, beleven… zonder voorwaarde van geloof met de daar aan verbonden regels. Er wordt helemaal niets negatiefs aan verbonden, toch geen straf. Het wordt ook niet gekoppeld aan schuld en zonde of een keuze tussen hemel en hel.

Alles wat je ervaart en beleeft kan je je over verwonderen, hoe mooi dit is ontstaan. Het bestaan van alles is niet zo simpel als dat het in een boek zoals de bijbel verteld wordt. Door dit van jongs af aan te horen, hebben ik op dat vlak te simpel gedacht en was ik opgevoed in goedgelovigheid.

Als je kinderen hebt en ze kunnen al lezen, laat ze onderstaand boek dan ook zelf lezen of lees het ze voor en leg het ze uit. Probeer een kind niet wijs te maken dat ze het ‘Woord van God’ moeten geloven en de logica van de wetenschap daaraan ondergeschikt maken.

Zie dit niet als een aanval op jouw verworven zekerheden, maar als een uitdaging naar jullie als volwassenen die dagelijks kunnen nadenken en keuzes maken over fantasie en werkelijkheid. Doe het niet om een ander, maar kies voor jezelf.

Ik raad iedere ouder die ’s avonds voor het slapen gaan de kinderen voorleest minstens ook dit boek een kans te geven bij de opvoeding.

Dit boek heb ik alsnog aan mijn eigen volwassen kinderen gegeven om zo ook kennis te nemen van een andere kijk op het ontstaan van alles. En met de hoop dat hun kinderen het vinden in de boekenkast of het horen voorlezen van hun eigen ouders.